معنا و عقلانیت ایمان به غیب با توجه به آراء صدرالمتالهین و امام خمینی«ره»
30 بازدید
محل نشر: مجله علمی پژوهشی اندیشه نوین دینی تابستان 91
نقش: نویسنده
سال نشر: 0000/00/00
وضعیت چاپ : چاپ شده
نحوه تهیه : فردی
زبان : فارسی
چکیده ایمان، عقدی قلبی است که پس از شناخت چیزی، به آن تعلق می¬یابد و غیب، وجودی فراحسی و غیرقابل اشاره است. «ایمان به غیب» ـ که در قرآن کریم، یکی از صفات پرهیزگاران است ـ ارتقاء و رسوخ معرفت به امور فراحسی، به مرتبة قلب ـ یعنی برترین مرتبة مثالی نفس انسان ـ است. وجود خدای تعالی، صفات او، وحی و معارف وحیانی دین، معاد و احوال آن، مهم¬ترین مصادیق امور غیبی¬اند که بندگان پرهیزگار خدا، این حقایق را به نحو وجدانی شناخته و بدانها تعلق قلبی دارند؛ لذا در عمل نیز تابع و پایبند به این حقایق هستند. بر اساس حکمت متعالیه، ایمان به غیب، تعلق تصدیق قلبی متعلق به امری شناخته شده است و علاوه بر تحلیل و توجیه عقلانی، امکان وصول نیز دارد. یکی از نتایج این تحلیل، دستیابی به معنایی برتر از همراهی دو وصف ایمان و عمل صالح از سوی قرآن است. یعنی قرآن با تعبیر «آمنوا و عملوا الصالحات» در شأن پرهیزگاران هر دو بخش وجود انسان، یعنی نظر و عمل را مدنظر قرار داده و کمال مطلوب و جامع هر دو بخش را به انسان گوشزد فرموده است. حضرت امام خمینی«ره» در تفسیر ایمان، دیدگاهی ممتاز دارد که همسو با معنای ایمان در لسان آیات قرآن کریم و مبنا و سرمایة ارزشمندی برای تربیت و اخلاق می¬باشد. کلیدواژگان ایمان، غیب، حظ عقل، حظ قلب، عقد قلبی، امر غیبی، عالم مثال، عالم عقل، قلب.